W 1933 został na własną prośbę przeniesiony do Sfântu Gheorghe, niewielkiej parafii w pobliżu Râmnicu Vâlcea, dwa lata później został kapelanem lokalnej organizacji skautowskiej. W sierpniu 1939 został skierowany do wydawnictwa diecezjalnego, którym zarządzał na tyle umiejętnie, że udało mu się je oddłużyć i w 1940 pozostawić w doskonałej kondycji finansowej. Doceniając jego umiejętności władze diecezji obdarzyły go tytułem iconom stravrofor (z prawem noszenia czerwonego pasa), został też wybrany do rady centralnej stowarzyszenia, grupującego rumuńskich księży prawosławnych.

Na jego dalszych losach zaważył fakt, który miał miejsce w 1944. Jeden z przywódców Rumuńskiej Partii Komunistycznej – Gheorghe Gheorghiu-Dej po ucieczce z obozu internowanych w Târgu Jiu ukrył się na terenie parafii w Sfantu Gheorghe, dzięki pomocy ks. Ioana Mariny. Przychylność ze strony Deja stała się dla przyszłego patriarchy czynnikiem budującym jego pozycję w kręgu hierarchii duchownej.

Biskup W lipcu 1945 na prośbę schorowanego metropolity Mołdawii Ireneusza, Święty Synod nominował Ioana Marinę na biskupa pomocniczego metropolii Mołdawii i Suczawy. 11 sierpnia 1945 w klasztorze Cetățuia w Jassach Marina złożył śluby zakonne, przyjmując imię zakonne Justynian.