Inicjatorem budowy obiektu był Stanisław Baranowski, a jego projekt przygotowała architekt Krystyna Baranowska (żona).

Elementy budynku przetransportowano na miejsce budowy łodziami płaskodennymi z Zatoki Hytte do Zatoki Nothingham i ujścia rzeki Brattegg, co dziś nie byłoby już możliwe z uwagi na spłycenie zatoki. Następnie ładunek przemieszczono przy pomocy motocykla, wózka ręcznego, samochodu GAZ oraz siły ludzkich mięśni. Budowniczymi stacji byli Stanisław Baranowski, Bronisław Głowicki oraz Jan Szymański. W transporcie i budowie pomagali aktywnie geomorfolodzy: Stefan Kozarski (UAM) i Jerzy Cegła (UWr.) oraz geofizycy: Ryszard Czajkowski, Jan Uchman i Jerzy Wehr (IGF PAN). Pierwszy moduł stacji o powierzchni 4 m² wzniesiono w 12 godzin. Pod koniec ekspedycji trwającej 3,5 miesiąca stacja liczyła powierzchnię 28 m². Do ocieplenia podłogi użyto słomianych mat, służących pierwotnie do eksperymentu polowego. Stacja została uszczelniona, a jej dach pokryty papą w 1972 r. przez Jerzego Pereymę i Jacka Piaseckiego (UWr), wspomaganych przez Mariana Pulinę, Jerzego Bierońskiego i Jacka Janię.