Rok 1973 przyniósł zmiany konstrukcyjne stacji. Do istniejącej bryły dobudowano pomieszczenie sauny (obecnie magazyn żywnościowy i łazienka). Ściany zewnętrzne ocieplono płytami pilśniowymi, we wnętrzu zainstalowano norweską kuchenkę z piekarnikiem oraz 60-litrowy bojler wodny. Budynek pomalowano też zieloną farbą i kolor ten stał się elementem charakterystycznym wrocławskiej bazy. Prace te prowadzili Stanisław Baranowski, Jan Szymański, Kazimierz Pękala, Jerzy Pereyma i Marian Pulina. W 1974 r. obok stacji wzniesiono domek gospodarczy pełniący funkcję agregatorni. Prace konstrukcyjne prowadzili Janusz Szajna, Stanisław Baranowski, Jan Klementowski, Katarzyna Jankowska i Jerzy Bieroński.

W 1978 r. naprzeciwko okien stacji, na południowym brzegu potoku Brattegg, klimatolodzy Jerzy Pereyma i Józef Libersbach usypali symboliczny kopczyk kamienny ku pamięci Stanisława Baranowskiego, który zmarł 27 sierpnia tego roku nie odzyskawszy świadomości po wypadku, jakiego doznał w czasie swojej wyprawy do Antarktyki. Usypany z białych kwarcytów kopczyk zwieńczono czekanem, na którym wyryto napis "Stanislaw Baranowski Memory". W tym czasie, po uzgodnieniach z prof. Alfredem Jahnem i władzami Uniwersytetu Wrocławskiego, stacji nadano oficjalną nazwę Stacja Polarna im.