Stanisława Baranowskiego na Spitsbergenie w promieniach sierpniowego Słońca Po śmierci Stanisława Baranowskiego, naturalnego lidera wrocławskich wypraw oraz w obliczu utrudnień natury formalnej i organizacyjnej, działalność ośrodka wrocławskiego na Spitsbergenie w latach 90. XX osłabła. W tym czasie stacja była wykorzystywana m.in. przez aktywnie działającą grupę glacjospeleologiczną Josepha Řeháka (Pepę). Grupa ta w efektywny sposób przyczyniła się do modernizacji budynku. Został on podniesiony i ustawiony na betonowych podporach, co zapobiega podmywaniu podłogi podczas największych wezbrań Brattegg. Wykorzystując materiały budowlane zakupione przez Uniwersytet Wrocławski grupa czeska pokryła dach blachą, malując na czerwono, naprawiła podłogę i wprowadziła wiele innych udoskonaleń w stacji.

Kolejna seria wypraw Uniwersytetu Wrocławskiego, zapoczątkowana w 2000 r. i trwająca do dzisiaj, prowadziła dalsze prace remontowe. W ostatnich latach opiekę nad technicznym stanem obiektu pełni Piotr Modzel. W roku 2015 usunięto z okolic stacji i wywieziono stertę złomu zalegającą na szczycie moreny bocznej, pozostałą po aktywności badawczej ostatnich dziesięcioleci. W 2016 r.