Stanisława Baranowskiego Uniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergenie.

W kolejnych latach stacja nabrała ostatecznej formy. W 1979 r. uczestnicy letniej wyprawy wrocławskiej: Jerzy Pereyma, Janusz Kida, Andrzej Karkowski, Mieczysław Sobik, Henryk Chmal i Jacek Chachaj przy pomocy "złotej rączki" Krzysztofa Szelesta przebudowała dach, nadając mu dwuspadową formę, ociepliła styropianem ściany i podłogi, od wewnątrz zabudowała boazerią i uszczelniła. Stacja zyskała 4–6 dodatkowych miejsc noclegowych i umożliwiała już schronienie także w porze zimowej. W 1980 r. wyprawa wrocławska w składzie Jerzy Cegła Janusz Kida, Anna Szczepankiewicz-Szmyrka, Magdalena Morawska-Jacewicz, Bogusław Horwath oraz Leszek Szerszeń i Tadeusz Chodak dobudowała jeszcze przedsionek. Podczas kolejnych wypraw w latach 80. i 90. XX w. prowadzono bieżące remonty. Od 1983 r. w stacji rozpoczęli działalność naukowcy z Uniwersytetu Śląskiego, współpracujący z naukowcami z Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1985 r. stacja gościła uczestników wspólnej wyprawy badawczej Uniwersytetu Wrocławskiego i Uniwersytetu w Brnie. mały|Okolice Stacji Polarnej im.