Ssak ten żywi się głównie pokarmem roślinnym. Używa swych pazurów do wykopywania korzeni i bulw. Spożywa także opadłe na ziemię owoce, kwiaty, łodygi i obgryza drzewa z kory. Często pożywia się na plantacjach. Lubi ananasy, bambus, kukurydzę, melony, palmy kakaowe i olejowe, trzcinę cukrową, ziemniaki i dynie. Trawi mało pożywny pokarm dzięki specjalnej budowie układu pokarmowego, obfitującego w bakterie rozkładające włókna roślinne. Rzadziej pożywia się padliną lub obgryza kości, które często magazynuje w swych norach. Stanowią one dla niego cenne źródło fosforu (zawierają bowiem dużo fosforanu wapnia). Pozwalają także na ostrzenie rylcokształtnych siekaczy.
Jeżozwierz południowoafrykański uznawany jest za samotnika przejawiającego terytorializm. Istnieją nawet doniesienia o agresji wewnątrzgatunkowej, ale bardzo mało o niej wiadomo. Chociaż widywano żerujące grupki złożone z zazwyczaj nie więcej niż trzech zwierząt, wyjątkowo sześciu, najczęściej chodzi o żyjące razem grupy rodzinne składające się z rodziców i ich potomstwa. Według przeprowadzonych przez specjalistów z RPA badań 29% napotkanych osobników przebywało w grupkach. Badania te sugerują też, że być może zwierzęta te żyją w parach. Jeżozwierze południowoafrykańskie są monogamiczne.