Jednak już w I rundzie zespół Bodirogi odpadł z Pallacanestro Cantu.

W następnym sezonie Bodiroga z Pallacanestro dotarł do półfinału, gdzie przegrali z Scavolini Pesaro (grał tam Carlton Myers). W Pucharze Koracza zespół Bodirogi dotarł do finału, gdzie przegrali w dwumeczu 66:75 i 91:100 PAOK Saloniki – w składzie m.in. Zoran Savić. Bodiroga w finale rzucał po 6 i 24 pkt., a w całych rozgrywkach śr. 18,5 pkt. Po tym sezonie firma Stefanel, dotychczasowy sponsor klubu z Triestu, zdecydowała się przenieść do Mediolanu, inwestując w Olimpię Mediolan (późniejsze Adecco). W ślad za nim do Lombardii poszedł i Bodiroga, a także m.in. Fučka i trener Tanjević.

Olimpia Milano W swoim pierwszym sezonie w Mediolanie Bodiroga, podobnie jak w Trieście, awansował do finału Pucharu Koracia, gdzie przegrał z Albą Berlin (87:87 i 79:85 – w finale rzucał 17 i 13 pkt, a w całych rozgrywkach śr. 18,3 pkt.). Trenerem berlińczyków był Svetislav Pešić, z którym Bodiroga później spotkał się w reprezentacji Jugosławii i Barcelonie. Podobny scenariusz miał miejsce w lidze – zespół Bodirogi przegrał w finale. Mistrzostwo Włoch zdobył Virtus Bolonia z innym Serbem w składzie, Predragiem Daniloviciem.