Malo je ljudi koji su smeli i hteli da urade ono što je Ćosić, da klince sa 16 ili 17 godina, kao što su Divac, Rađa, Kukoč, Paspalj i Đorđević, ubaci u reprezentaciju Jugoslavije”)
Latem 1990, za namową Ćosicia, 17-letni Dejan wyjechał nad Morze Adriatyckie. Zdobył 36 punktów w meczu przeciw Jugoplastice Split. Zadziwieni Toni Kukoč (późniejszy wicemistrz olimpijski z Chorwacją i mistrz NBA z Chicago Bulls) i Dino Rađa przyszli do szatni KK Zadar, aby pogratulować Bodirodze za występ. Od tamtej pory kariera 17-latka zaczęła się rozwijać, mimo że w wyniku konfliktu pomiędzy Serbami i Chorwatami Dejan musiał opuścić Zadar już po dwóch dniach.
Kariera za granicą Pallacanestro Triest W 1992 o pozyskanie 19-latka przystąpiły kluby: AEK Ateny, gdzie trenerem był Ćosić, i Olympiakos Pireus (który oferował 600 tys. dolarów), ale Bodiroga nie zagrał w żadnym z nich – powodem był aneks do umowy, zgodnie z którym Serb miał przyjąć greckie obywatelstwo. Latem 1992 Bodiroga podpisał umowę z Pallacanestro Triest, gdzie trenerem był Czarnogórzec Bogdan Tanjević, a zawodnikami Gregor Fučka i Dino Meneghin. W Trieście Serb szybko stał się liderem – w sezonie zasadniczym rzucał w 30 meczach średnio 21,3 pkt., co znacznie wpłynęło na awans zespołu do play-off.