4.
Dla jednostek specjalnych opracowano również kilka innych wyrzutni: schwerer Wurfrahmen 40 (Wurfgstell 40) – używana w jednostkach saperskich i w piechocie, wyrzutnia skrzyniowa kaliber 280/320 mm, donośność do 2200 m, zawieszana na burtach pojazdów. Do-Gerät – używana przez wojska powietrznodesantowe, wyrzutnia szynowa kalibru 158,5 mm, długość prowadnicy 2,14 m, masa 19 kg, masa po załadowaniu 53,14 kg, donośność do 5000 m.
Pociski rakietowe W Nebelwerferach stosowano pociski rakietowe stabilizowane w locie za pomocą dysz, które nadawały im ruch obrotowy i zwiększały celność. Jako materiał pędny stosowano początkowo sprasowany proch dymny, który od 1941 zastępowano prochem bezdymnym – dwuglikolowym, a od 1944 – prochem bezdymnym hydrocelulozowym. Pocisk 15 cm Wgr. 41 Spr. składał się z dwóch części. Silnik rakietowy i materiał napędowy umieszczono w głowicy, ładunek wybuchowy – poniżej dysz w tylnej części pocisku. Niekonwencjonalna budowa tego typu rakiet miała wiele zalet. Przede wszystkim: wszystkie odłamki rażą ludzi i nieopancerzony sprzęt w epicentrum wybuchu pocisków powstają gwałtowne zmiany ciśnienia, które powodują u ludzi pękanie pęcherzyków płucnych i naczyń krwionośnych co wywołuje natychmiastową śmierć nawet jeżeli człowiek nie został bezpośrednio trafiony odłamkiem. Pozostałe pociski – 21 cm Wgr.