42 Spr., 28/32 cm Wk. oraz 30 cm Wgr. 42 Spr. – posiadały już konwencjonalny układ z głowicą bojową umieszczoną z przodu i silnikiem z tyłu.
W czasie II wojny światowej eksperymentowano z wykorzystaniem pocisków tego typu również do innych celów. W trakcie badań w Peenemünde próbowano pociskami rakietowymi strzelać z zanurzonego okrętu podwodnego (U-511). Testowano także możliwość wykorzystania ich jako broń przeciwlotniczą. Od roku 1943 pocisk 21 cm Wgr. 42 Spr. używany był przez Luftwaffe jako broń lotnicza do atakowania formacji ciężkich bombowców.
Dane techniczne pocisków rakietowych 15 cm Wurfgranate 41 Spreng (15 cm Wgr. 41 Spr.) – pocisk odłamkowo-burzący, masa 34,7 kg, masa głowicy 10 kg 21 cm Wurfgranate 42 Spreng (21 cm Wgr. 42 Spr.) – pocisk odłamkowo-burzący, masa 112,5 kg, masa głowicy 47,5 kg 28 cm Wurfkörper Spreng/Flamm (28 cm Wk. Spr.) – pocisk burzący, masa 83,7 kg, masa głowicy 61 kg 30 cm Wurfgranate 42 Spreng (30 cm Wgr. 42 Spr.) – pocisk burzący, masa 125,6 kg, masa głowicy 66,3 kg 32 cm Wurfkörper Flamm (32 cm Wk.