Wchodzenie w stan hibernacji charakteryzuje się m.in.: znacznym spadkiem metabolizmu, spowolnieniem akcji serca do kilku uderzeń na minutę, zwężeniem naczyń krwionośnych, spowolnieniem tempa oddychania do wystąpienia bezdechu włącznie, spadkiem zużycia tlenu, znacznym obniżeniem temperatury ciała, często do temperatury nieznacznie wyższej od temperatury środowiska, spadkiem aktywności mózgu, obniżeniem pobudliwości nerwowej, co objawia się odrętwieniem ciała i nikłą reakcją na bodźce zewnętrzne.

W hibernacji typowej dla ssaków temperatura ciała spada do około 5 °C na okres kilku do kilkunastu tygodni, co jest warunkiem przetrwania bez pobierania pokarmu. Energia do życia jest czerpana z zapasów tłuszczu nagromadzonego w tym celu. Ssaki wytworzyły charakterystyczne dla nich gruczoły snu zimowego, czyli brunatną tkankę tłuszczową gromadzącą tłuszcz o dużej wartości energetycznej. Zawarta w niej energia jest wykorzystywana do szybkiego ogrzania ciała w czasie wybudzania – gdy temperatura otoczenia przekroczy wartość progową.