Gdy temperatura otoczenia się podnosi, zwierzę powraca do zwykłej aktywności, natomiast spadek temperatury poniżej 0 °C groziłby zamarznięciem – dlatego też zwierzę zwiększa tempo metabolizmu, by utrzymać temperaturę swego ciała na poziomie nieco powyżej 0 °C bądź wybudza się, aby uzupełnić zapas tłuszczu lub zmienić kryjówkę. Wybudzenie może nastąpić również pod wpływem innych silnych bodźców zewnętrznych. Niektóre ze ssaków (np. suseł arktyczny) są w stanie utrzymywać obniżoną temperaturę ciała w trakcie hibernacji na poziomie poniżej 0 °C (u susła arktycznego jest to –2,9 °C).

Rodzaje hibernacji Wyróżniane są dwa rodzaje hibernacji naturalnej: obligatoryjna i fakultatywna, wywoływana przez czynniki środowiskowe.

Zwierzęta hibernujące thumb|right|250px|Przed wejściem w okres hibernacji świstak mocno tyje Wśród zwierząt hibernujących są gatunki m.in. płazów, gadów i kilku rzędów ssaków – stekowców (kolczatka), torbaczy (oposy karłowate), szczerbaków, owadożernych (jeże), gryzoni (chomiki, susły), drapieżnych (niedźwiedź, borsuk), wiele gatunków nietoperzy i kilka gatunków naczelnych (lemury). Stan hibernacji u owadów określany jest jako diapauza – przechodzą go zwykle ich jaja, larwy lub poczwarki.