Okoliczności namalowania Święta Różańcowego nie są w pełni wyjaśnione przez badaczy. Wydaje się, iż konfraternia Różańca Świętego została oficjalnie przyjęta przez władze Wenecji w 1506 roku, kiedy to Albrecht Dürer wykonał obraz, co sugeruje, że zleceniodawcami byli członkowie bractwa różańcowego. W wątek religijny, który jest rdzeniem treści dzieła, zostały wpisane współczesne artyście osoby. Artysta zwrócił uwagę na twarze postaci. Dzięki typowi fizjonomicznemu i rysom da się zidentyfikować ówczesnego cesarza Maksymiliana I, a także architekta Hieronima z Augsburga znanego ze wzniesienia w Wenecji nowej siedziby Fondaco dei Tedeschi (1505–1508). Zgodnie ze zwyczajem Dürer utrwalił także swój autoportret.

Opis i analiza Obraz przedstawia tronującą Maryję z Dzieciątkiem Jezus w otoczeniu zastępów aniołów. Ozdobną kotarę podtrzymują dwa unoszące się anioły. Kolejne dwa w sposób ceremonialny nakładają na skronie Matki Bożej bogato zdobioną koronę. Spośród adorującej Marię i Jezusa rzeszy postaci wyróżniają się dwie symetrycznie ustawione w profilu klęczące postaci bezpośrednio obok Marii oraz duchowny po Jej prawicy. Są to papież Juliusz II, cesarz Maksymilian I Habsburg oraz święty Dominik. Obecność świętego łączy się z powszechnym od XV wieku podaniem o przekazaniu Różańca świętemu Dominikowi przez Matkę Bożą.