Każda z postaci niezależnie jaką odgrywa rolę i reprezentuje stan społeczny oraz twarze aniołów są nacechowane indywidualnymi rysami. Anioły unoszące się nad postaciami trzymają lub nakładają na głowy wieńce róż. Pośrodku, poniżej tronu wyróżnia się grający na lutni cherubin.

Albrecht Dürer w Święcie Różańcowym zestawił naprzeciwko siebie dwie największe potęgi władzy świeckiej chrześcijańskiej Europy, cesarstwo i papiestwo. Juliuszowi II i Maksymilianowi I (którego wizerunek Dürer odtworzył z przekazów) towarzyszy społeczna elita, spośród których można rozpoznać m.in. Antonia Soriano – patriarchę weneckiego, Domenica Grimaniego – biskupa Akwilei; Leonharda Vilta – założyciela weneckiego Bractwa Różańcowego; Jakoba Fuggera; Hieronymusa z Augsburga, architekta, czy też Burkhardta ze Spiry i przyjaciela malarza Willibalda Pirckheimera.

Całe wydarzenie rozgrywa się na otwartej przestrzeni. Na pierwszym planie widoczna jest trawiasta ziemia, z której wyrasta pęd kwiatów, w prawym dolnym narożniku widać grzyb w swoim kształcie przypominający pieprznik jadalny. Głębię tworzy rozległy krajobraz, który tworzą liczne drzewa;