Wiek XVIII przyniósł schyłek tego rodzaju instrumentom, gdyż wymyślono dokładniejszy sposób pomiarów, a instrumentem który zastąpił meridianę był kwadrant.

Do przeprowadzenia reformy kalendarza potrzebna była bardzo dokładna długość roku zwrotnikowego, czyli czasu od przejścia Słońca przez dany punkt, np. przesilenia zimowego, do następnego przejścia przez ten punkt. Według kalendarza juliańskiego rok zwrotnikowy wynosi 365,25 dni, a po dokonaniu obliczeń przy pomocy linii południkowej sprecyzowano wynik do 365,2422 dnia. Ta na pozór drobna różnica spowodowała narastanie błędu przez szesnaście stuleci, co doprowadziło do różnicy daty kalendarzowej równonocy wiosennej i terminu rzeczywistej równonocy astronomicznej. Różnica wynosiła 10 dni. Dla Kościoła katolickiego reforma była niezbędna, gdyż w kalendarzu liturgicznym Wielkanoc jako święto ruchome przypada w pierwszą niedzielę po pierwszej pełni księżyca po równonocy wiosennej.