Po weselu w domowym kościele weselnicy udali się do dworu, gdzie czekał na nich główny bohater razem z kompanami. Dawny chłop i jego towarzysze wymordowali wszystkich szlachciców, po czym zbiegli do lasu. Ich banda stale się powiększała, dokonując coraz to nowych zabójstw na przypadkowych „jaśniepanach”, nie mając oporów przed zabijaniem dzieci i gwałceniem kobiet. Wreszcie chłop poczuł się znużony dotychczasowym życiem i chciał popełnić samobójstwo. Jednak kiedy wyszedł z lasu z nożem, którym zamierzał się zabić, ujrzał panoramę Kijowa z jego cerkwiami, które wydawały mu się rozmawiać z Bogiem. Chłop rozpłakał się i udał się do Kijowa, by tam stanąć przed ludźmi, wyznać im swoje winy i prosić o sprawiedliwy sąd.
Cechy utworu Warnak jest kolejnym w twórczości Szewczenki utworem, w którym powraca motyw niesprawiedliwości społecznej i ucisku chłopów przez właścicieli ziemskich, co w rezultacie wyzwala u uciskanych okrucieństwo w stosunku do swoich prześladowców i prowadzi do niekontrolowanej eskalacji przemocy (podobny obraz zawierał poemat Hajdamacy). Warnak nie usprawiedliwia przy tym reprezentowanej przez głównego bohatera ślepej agresji wymierzonej w szlachtę, podkreśla jego bezideowość i finałowe poczucie bezsensu własnych działań.