Kultura kofiguratywna – opisany przez antropolożkę Margaret Mead typ kultury, w którym wiedza nabywana jest od rówieśników, zarówno w przypadku dzieci, jak i dorosłych, rówieśnicy stanowią wzorzec zachowań, a starsi określają formy i granice kofiguracji. Podstawą kofiguracji jest sytuacja, w której pokolenie młodych ludzi posiada doświadczenia, których nie mieli ich rodzice i dziadkowie.
Początek kofiguracji zaczyna się wraz z rozpadem systemu postfiguratywnego. Taki rozpad może się pojawić, gdy: w wyniku kataklizmu nastąpi znaczna redukcja populacji, w szczególności osób starszych; pojawią się nowe technologie zbyt złożone, aby starsi potrafili je opanować; w wyniku emigracji starsi będą postrzegani jako obcy w nowym miejscu osiedlenia; w wyniku podboju ludność będzie musiała przyjąć nowe zwyczaje; wraz z przyjęciem nowej religii starsi będą musieli przekazywać nieznane im idee; wraz z rewolucją pojawią się nowe style życia.
Jeżeli podboju dokonała zbiorowość, w której dominowała kultura postfiguratywna, to kofiguracja występuje tylko w przypadku pierwszego pokolenia, a kolejne podporządkowuje się dominującym wzorcom i staje się częścią kultury postfiguratywnej zdobywców.