Charakterystyczne dla tego typu kultury jest to, że starsi nie dostarczają młodym żadnych praktywnych wzorów, które młodzi mogliby wykorzystać. Sami muszą wynajdować wzory zachowań i przekazywać je w obrębie własnego pokolenia. Jej pełny rozwój występuje, gdy osoby przekazujące wzory zachowań są co najwyżej kilka lat starsze od osób je przyjmujących.
Kofiguracja rozwija się wraz z pojawieniem się społeczeństwa klasowego, w którym występuje duża ruchliwość społeczna, a młodzi, wypierając się tożsamości związanej z kulturą postfiguratywną, przyjmują nowe wzorce kulturowe. Instytucjonalizacja tego procesu zachodzi, gdy młode osoby są wysyłane w celu zdobycia zawodu, co wiąże się z dążeniem, aby zerwali oni więzi z własnymi rodzicami i miejscem pochodzenia. Efektem instytucjonalizacji jest pojawienie się kultury młodzieżowej (kultury nastolatków).
W odróżnieniu od społeczeństw, w których dominuje kultura postfiguratywna, w kulturze kofiguratywnej przeważają rodziny dwupokoleniowe. W takich środowiskach łatwiej jest młodszemu pokoleniu przyjmować nowe wzorce, ponieważ dziadkowie nie wzmacniają przekazu treści starej kultury. W takiej sytuacji młode pokolenie może łatwiej ignorować standardy, które próbują narzucić dorośli.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Rodzaje kultur Kategoria:Psychologia społeczna