Budowla ta miała mieć te same co poprzednio wymiary, a za wydanie przywileju Żydzi mieli złożyć lokalnemu biskupowi daninę w postaci sześciu funtów przypraw, ich równowartości w złocie oraz składać kolejne płatności przy każdych wyborach przełożonego gminy żydowskiej.

Nowa synagoga, wzniesiona w roku 1367, od początku włączona była w pierzeję placu Maurice Charretier, stanowiącego centrum dzielnicy żydowskiej. Znajdowała się w niej niewielka sala modlitw dla mężczyzn, prawdopodobnie wielkości dzisiejszej empory nad salą główną. Umieszczona była na piętrze, mniejsza sala dla kobiet znajdowała się na parterze, natomiast mykwa i piekarnia na dwóch kondygnacjach piwnic. Sale męska i kobieca połączone były tylko otworem w podłodze sali dla mężczyzn, znajdującym się w pod aron ha-kodesz. Kobiety mogły w ten sposób widzieć Torę, wynoszoną i powracającą do szafy ołtarzowej.