W czasie rewolucji synagoga, podobnie jak inne obiekty religijne, została okradziona z cennego wyposażenia i pozbawiona religijnej funkcji. Używana była jako klub i miejsce spotkań jakobinów. Żydom udało się odzyskać bożnicę w roku 1800, łącznie z częścią wyposażenia. W XIX wieku synagoga przechodziła kolejne remonty i drobne przebudowy, m.in. utworzono nowe tylne wejście. W roku 1923 przemalowano drewniane elementy wyposażenia na ciemny kolor. W 1924 budowla uznana została oficjalnie za zabytek. Budynek ocalał w trakcie wojny, a od lat 50. utrzymywany był przez prywatnych darczyńców i rząd francuski.
Architektura Synagoga wpisana jest w pierzeję placu Maurice Charretier, znajduje się w jego narożu, pomiędzy dwoma budynkami mieszkalnymi. Dominującym elementem elewacji jest wysoki portal drzwi wejściowych, o skromnej neoklasycystycznej dekoracji, łukowato zwieńczony i przykryty gzymsem. Do płycinowych, dwuskrzydłowych drzwi wejściowych prowadzi kilka schodów.