Na wyższych kondygnacjach elewacji znajdują się wysokie okna o gęstych podziałach stolarki. Okna są półkoliście zakończone, dekorowane prostą opaską formowaną w tynku, na szczycie łuków okien znajdują się proste zworniki. Nad wejściem głównym znajdują się dodatkowo dwa małe okienka powtarzające łukowaty kształt zwieńczenia wysokich okien. Elewacja jest tynkowana, przecinają ją płaskie, proste gzymsy wyznaczające poziomy parapetów i zwieńczeń okien. Na prawo od wejścia głównego przez elewację przebiega lizena, za którą lico elewacji zmienia nieco kąt położenia. Jest to ślad rozbudowy synagogi w latach 1741–1746.

Za drzwiami głównymi znajduje się szeroka, reprezentacyjna sień ze schodami, prowadzącymi na wyższe piętro, do sali modlitw. Za schodami znajduje się przejście do klatki schodowej prowadzącej na niższe kondygnacje, gdzie zobaczyć można zrekonstruowane pomieszczenia mykwy oraz gminnej piekarni. Pierwotnie szerokie pomieszczenie sieni podzielone było stropem, na niższym piętrze znajdował się babiniec, na wyższym sala główna.