W celu uniknięcia wykrycia przez radary oraz obrony powietrznej pociski charakteryzowały się niskim pułapem lotu, przenosząc głowice jądrowe. Bezwładnościowy system naprowadzania wspomagany był systemem porównywania terenu z zapisaną w pamięci komputera matrycą (Terrain Contour Matching – TERCOM). Każda wyrzutnia TEL systemu GLCM zapewniała transport pocisku, ochronę, przygotowania przedstartowe oraz szybkie przemieszczenie po wystrzeleniu pocisku. W warunkach alarmu bojowego GLCM mogły być szybko przemieszczone ze stałych schronów do miejsca, gdzie naturalne ukształtowanie terenu zapewniało ukrycie ruchu wyrzutni i przygotowań przedstartowych.

Do momentu startu pocisk manewrujący systemu spoczywał w załadowanym do wyrzutni aluminiowym kontenerze. W tym czasie skrzydła, powierzchnie sterowe oraz wlot powietrza do silnika marszowego pocisku pozostawały schowane w jego kadłubie. W momencie startu pracę rozpoczynał rakietowy silnik startowy na paliwo stałe, rozpędzający pocisk do prędkości marszowej. W trakcie fazy rakietowej rozpostarciu ulegały powierzchnie sterowe pocisku, jego skrzydła oraz rozkładał się wlot powietrza silnika turbowentylatorowego.