Po zakończeniu etapu związanego z napędem rakietowym, trwającym około 13 sekund – wypaleniu paliwa silnika startowego oraz odrzucenia tego zużytego elementu, następował rozruch silnika marszowego. Silnik marszowy napędzał pocisk aż do trafienia w cel, bądź w wypadku awarii, do zaprogramowanej samolikwidacji pocisku.
Produkowana przez General Dynamics samochodowa wyrzutnia TEL ważyła ok. 33055 kilogramów oraz miała 16,5 metra długości. Zdolna była do sprawnego poruszania się poza drogami bitymi, mogła też być transportowana drogą powietrzną na pokładach samolotów typu C-130 Hercules, C-141 Starlifter oraz C-5 Galaxy. Konstrukcja wyrzutni uwzględniała także kwestie bezpieczeństwa ABC oraz ochronę przed ostrzałem z broni lekkiej.
Każda wyrzutnia kontrolowana była przez Centrum Kontroli Startów (Launch Control CenteR – LCC). Pojazd LCC zawierał dwie konsole startowe z monitorami oraz zespół zintegrowanych komputerów służących kontroli systemu, monitorowaniu jego statusu, jako baza danych misji oraz wycelowywaniu pocisków. System kontroli startów był zintegrowany z podsystemem komunikacyjnym. W skład systemu wchodziły także podstawowe oraz zapasowe źródła zasilania. System posiadał zredukowane do minimum powiązania komunikacyjne za pomocą lekkich światłowodów pomiędzy każdą wyrzutnią oraz pojazdem LCC.