W latach 1918–1919 był pomocnikiem szefa oddziału operacyjnego 10 Armii podczas obrony Carycyna, następnie szefem oddziału operacyjnego i wreszcie zastępcą szefa sztabu.
W 1919 roku był jednym z dowódców podczas ofensywy radzieckiego Frontu Ukraińskiego przeciwko Ukraińskiej Republice Ludowej – był szefem sztabu Kierunku Kijowskiego Frontu Ukraińskiego, potem w kwietniu tego roku szefem sztabu, a od maja do czerwca 1919 dowódcą 1 Ukraińskiej Armii Radzieckiej. Po śmierci Mykoły Szczorsa został dowódcą 44 Dywizji Strzeleckiej, uczestniczył w walkach z Petlurą i Denikinem. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. W 1920 r. został odznaczony Orderem Czerwonego Sztandaru.
W 1924 roku mianowany dowódcą korpusu. Od 1929 roku zastępca dowódcy Ukraińskiego Okręgu Wojskowego (OW). W tym samym roku ukończył kursy doskonalące dla wyższych dowódców na Akademii Wojskowej im. Frunzego w Moskwie. Z rekomendacji dowodzącego okręgiem ukraińskim Jony Jakira, z którym się blisko przyjaźnił, został w 1935 roku dowódcą nowo utworzonego (wydzielonego z okręgu ukraińskiego) Charkowskiego Okręgu Wojskowego. W tym samym roku podczas wielkich manewrów w Kijowskim Okręgu Wojskowym dowodził stroną „niebieską” („atakującą ZSRR”), a za swoją postawę został wysoko oceniony przez ludowego komisarza obrony ZSRR Klimienta Woroszyłowa. W 1935 r.