Mickiewicz i Królikowski uważali, że prawdę odnajdą ludzie, którzy wykonali duchową pracę i się udoskonalili, nadawali też wyjątkowe miejsce całym narodom – Słowianom, a szczególnie Polakom, Mickiewicz dodawał do tego w późniejszym okresie Francuzów.
Były jednak między nimi też znaczące różnice. Królikowski widział świat biało-czarnym, Mickiewicz dostrzegał odcienie szarości, jego światopogląd w przeciwieństwie do światopoglądu Królikowskiego ewoluował i był głębszy, zajmował się większą ilością dziedzin, w tym filozofią czy literaturą. Mickiewicz nie projektował przyszłego społeczeństwa, wyrażał się o nim bardzo ogólnie, a Królikowski czynił próby jego szczegółowego opisu (system dziesiątkowy) i wyraźnie opowiadał się za komunizmem, chciał go tu i teraz. Mickiewicz uważał, że prawdę można uzyskać w wyniku boskiego natchnienia, a Królikowski szukał jej w sumieniu. W związku z tym jeden wierzył w proroków (np. w Towiańskiego), a drugi ich krytykował, nazywając „fałszywymi”. Później jednak Królikowski uznał Korobowa za „apostoła”.