Po rozpoczęciu sowieckiej okupacji Podlasia w 1939 pracowała w fabryce włókienniczej nr 29 w Białymstoku (dawne zakłady Machaja) jako przewodnicząca Rady Zakładowej. Po ataku Niemiec na ZSRR 22 czerwca 1941 ewakuowana do Kazachskiej SRR, gdzie pełniła obowiązki sekretarza obwodowego Związku Patriotów Polskich.
Po utworzeniu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (PKWN) została sprowadzona samolotem do Polski i zatrudniona w Resorcie Administracji Publicznej PKWN. Była odpowiedzialna za organizację aparatu Polskiej Partii Robotniczej (PPR) na terenie województwa białostockiego. Stanęła na czele Komitetu Obwodowego (a później: Wojewódzkiego) PPR. Uczestniczyła w II Zjeździe PPR jako reprezentantka powiatu Sokółka. W latach 1946–1948 kierowała Wydziałem Kobiecym PPR, a po zjednoczeniu z Polską Partią Socjalistyczną i powstaniu PZPR — analogiczną komórką przy Komitecie Centralnym PZPR (do 1953). Od 1947 do 1953 była członkiem Rady Światowej Demokratycznej Federacji Kobiet. Działała także w Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, będąc sekretarzem jego zarządu głównego. Zasiadała w Centralnej Komisji Rewizyjnej PZPR.