Wspomniany warsztat kontynuował tradycję architektury manierystycznej, co wyrażało się w upodobaniu do podziałów ramowo-pasowych, prostych, płytkich wnęk oraz przybieraniu architektury w dekoracyjne balustrady, jak i prowadzeniu gzymsów i belkowania długimi niełamanymi jeszcze ciągami. Znamienna jest również swobodna stylizacja kapiteli, zwłaszcza jońskich, zeschematyzowanych i spłaszczonych przy jednoczesnym dynamicznym wyciąganiu do przodu spirali wolut.

W zakresie dekoracji omawiany warsztat wprowadzał formy zasadniczo już barokowe, z wolutowo-małżowinowymi ornamentami włącznie, a przede wszystkim posługiwał się stiukiem na równi z terakotą. W zakresie rzeźby jego największą osobliwością były wielkie figuralne reliefy po bokach wejść, a także terakotowe figury proroków naśladujące dzieła Michała Anioła.

Przypisy

Kategoria:Architektura I Rzeczypospolitej (województwo sandomierskie) Kategoria:Architektura manierystyczna w Polsce Kategoria:Architektura sakralna Domek Kategoria:Sanktuaria maryjne w archidiecezji lubelskiej Kategoria:Świątynie pod wezwaniem Matki Bożej Loretańskiej