Wieże artylerii głównej miały pancerz o grubości do 220 mm, o skośnym nachyleniu dla ułatwienia rykoszetowania pocisków.
Okręt napędzany był dwoma trójcylindrowymi maszynami parowymi potrójnego rozprężania, do których parę dostarczały trzy kotły parowe, opalane węglem. Maszyny parowe napędzały dwa wały napędowe, poruszające dwie śruby. Łączna moc siłowni wynosiła 4500 KM i nadawała pancernikowi prędkość 17 węzłów. Do odprowadzenia spalin z kotłowni służył charakterystyczny, wysoki na 18 m komin na śródokręciu.
Uzbrojenie okrętu stanowiły dwie armaty kal. 209 mm, umieszczone po jednej w wieżach artyleryjskich na dziobie i rufie. Artyleria średniego kalibru składała się z sześciu pojedynczych dział kal. 120 mm, rozmieszczonych po trzy na każdej burcie w rejonie śródokręcia oraz czterech dział kal. 76,2 mm, również umieszczonych na śródokręciu. Ochronę przeciwlotniczą zapewniały dwa działa przeciwlotnicze kal. 76,2 mm i sześć działek kal. 37 mm. Pancernik posiadał dwie podwodne wyrzutnie torped kal. 457 mm, zdemontowane w czasie modernizacji w 1927 roku. Na pokładzie pancernika znajdował się uzbrojony kuter parowy, służący celom inspekcyjnym i komunikacyjnym.