Jan Hirsz vel Hirsch (ur. 13 maja 1889 w Żukowie, zm. 17 września 1920 pod Kamieniem Królewskim) – chorąży Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana, rolnika i Marianny, urodzony 13 maja 1889 w Żukowie, w czesnym powiecie kartuskim rejencji gdańskiej. Miał dwóch braci i dwie siostry. Ukończył szkołę powszechną w rodzinnej miejscowości, a następnie pomagał ojcu na gospodarstwie. Później został powołany do służby wojskowej w armii niemieckiej. Odbywał ją w 72 pułku artylerii polowej w Kwidzynie. Po zakończeniu obowiązkowej służby pozostał w wojsku jako podoficer zawodowy i walczył na froncie zachodnim I wojny światowej. W 1915 w bitwie pod Ypres został ranny w lewą rękę.
Został przydzielony do kaszubskiego pułku strzelców pomorskich, późniejszego 66 pułku piechoty. 21 października 1919 został dowódcą 3 kadrowej kompanii pułku. Był członkiem delegacji, która 24 października 1919 wręczyła Naczelnikowi Państwa i Naczelnemu Wodzowi, Józefowi Piłsudskiemu petycję w sprawie przyjęcia funkcji szefa pułku. Po wręczeniu petycji przemówił w imieniu pułku.