W krótkich żołnierskich słowach zapewnił Naczelnika Państwa, że Kaszubi, pomimo długiej niemieckiej niewoli i nadzwyczajnych wysiłków nie dali się zniemczyć, że czuli się zawsze Polakami, i że „sercem gorącem miłują swoją Polską Ojczyznę”.
Na wojnie z bolszewikami dowodził 7 kompanią (od 14 stycznia do 12 maja 1920), a następnie 8 kompanią II batalionu. 17 września 1920 „pułk atakował Rosjan w Kamieniu Królewskim. Odebranej wsi pułk nie mógł utrzymać wobec kilkukrotnej przewagi nieprzyjaciela. Podczas odwrotu poległ bohaterską śmiercią chorąży Hirsz, który widząc, że nieprzyjaciel zajmuje flankujące stanowisko, wziął ciężki karabin maszynowy i sam jeden ogniem powstrzymywał wroga, w wyniku czego uratował II batalion od zagłady”. Został pochowany na cmentarzu w Kobryniu. Pośmiertnie został mianowany podporucznikiem. Był kawalerem, dzieci nie miał.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 397 – pośmiertnie 19 lutego 1921 Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 16 marca 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”, tu podano adres rodziców Kielno. Krzyż Żelazny I klasy Krzyż Żelazny II klasy
Uwagi
Przypisy
Bibliografia