Otóż płaskorzeźbione płyty z klęczącymi postaciami Firleja i jego małżonki, uważane zgodnie za dzieła innej ręki niż cały monument, są nie tylko niedopasowane wielkością do pola środkowego (w celu pomieszczenia stóp obu postaci trzeba było wyciąć fragmenty baz kolumn i pilastrów), ale i kompozycyjnie podobnie jak rozdzielający je słupek z krucyfiksem, nie odpowiadają fałdom zwisającego tuż nad nimi baldachimu.

Gdy – zapewne już po śmierci wojewody, może staraniem jego brata Henryka – wykańczano pomnik, wmontowano w jego górną kondygnację płyty z postaciami klęczącymi, odkute na wzór najwcześniejszego nagrobka tego typu – Branickich w Niepołomicach. Natomiast kondygnację dolną przeznaczoną pierwotnie zapewne na figurę żony Firleja wypełniono tumbą wspartą na lwich łapach, osłoniętą kartuszem herbowym i strzępiastą dekoracją z liści.

Autorstwo Nagrobek Elżbiety i Mikołaja Firlejów jest genetycznie tworem niejednolitym. W jego skomplikowanej plastyce można odnaleźć cechy różnych warsztatów i mistrzów.