Cechy utworu Zdaniem Mariana Jakóbca wiersz Do Polaków należy traktować jako uzupełnienie przesłania wierszy Szewczenki, w których mówi on o przyczynach zniewolenia swojej ojczyzny o dosłowne wskazanie, iż wrogami Ukrainy są nie wszyscy Polacy, a jedynie magnaci kolonizujący ziemie ukraińskie i księża rzymskokatoliccy, którzy siłowo propagowali swoją wiarę na tych obszarach. Dzieło zbudowane jest na kontraście – z jednej strony Szewczenko ukazuje sielankowy obraz wcześniejszego pełnego porozumienia Polaków i Kozaków, z drugiej podkreśla krwawy przebieg konfliktu między obiema stronami, do jakiego doszło za sprawą działalności wskazanych wyżej osób. Ratunkiem i szansą na porozumienie ma być wzajemna miłość w duchu chrześcijańskim. Tym samym wiersz Do Polaków staje się jednym z coraz częstszych w późnej twórczości Szewczenki nawiązań do historii i etyki chrześcijaństwa.
Wiersz przyjmuje podobną konwencję zwrotu do narodu, jaką reprezentował wcześniejszy utwór adresowany do Ukraińców, Do umarłych i żywych i nienarodzonych rodaków moich na Ukrainie i nie na Ukrainie list mój przyjacielski.