Płaskorzeźba i ornament Wszystkie pola wypełnia dekoracja o motywach groteskowych, nie zacierająca podziałów konstrukcyjnych. Jest nią płaskorzeźba, o gładkim i szlachetnym ciemnobłękitnym tle, który tworzy azuryt, złocona w partiach plastycznych i obramowaniach. Motywy antropomorficzne mają karnację naturalną. Zastosowano tu biel i róż. Czerń i brąz użyto dla podkreślenia form i zabarwienia włosów.
W nastawie jest kilka odmian ornamentów: groteski, girlandy, antemion, płyciny wypełnione stylizowaną roślinnością, np. kasetony z rozetami w podniebieniu, stylizowane muszle w niszach. Dekoracje w płycinach są symetryczne i ciągną się wzdłuż osi pionowej. Mają swoje odpowiedniki po przeciwnej stronie osi głównej retabulum. Ornamenty prezentują cechy stylowe włosko-renesansowe, włoska jest też kolorystyka.
W retabulum jest pięć pełnoplastycznych figur. W niszach są wizerunki świętych: Stanisława i Wacława. Na przyczółku, na odrębnych cokołach, stoją trzy figury aniołów. Święci są od tyłu wydrążeni. Osobno wykonano postać Piotrowina – u stóp Stanisława. Wszystkie figury są w kontrapoście, stoją na zaokrąglonych piedestałach. Stanisław prawą ręką błogosławi, w lewej trzyma pastorał. Wacław opuszczoną prawą podtrzymuje tarczę, w lewej trzyma chorągiew.