Składa się ona z szeregu segmentów, tzw. skrzyńców. Są to głównie prostopadłościany, bez ścianki tylnej.
Ołtarz, trójdzielny, o schemacie łuku triumfalnego, składa się z szerszej i wyższej części środkowej oraz węższych i niższych skrzydeł bocznych, które wspierają się na zdwojonym cokole. Wysunięte ku przodowi partie cokołu służą jako podpora dla czterech korynckich kolumn o kanelowanych trzonach, z laskowaniem w dolnej części kanelur. Między kolumnami w niszach stoją święci Stanisław i Wacław. Nad niszami są odcinki belkowania, ponad nimi nastawy, na które opada łuk archiwolty.
Całość wieńczy trójkątny przyczółek z postacią Boga Ojca w polu. Część środkowa ołtarza łączy się górą z częściami bocznymi za pomocą spływów, na których przysiadły anioły z pochodniami. Motyw łuku triumfalnego o środkowym prześwicie dwukrotnie szerszym od bocznych i archiwolcie sięgającej ponad belkowania, spoczywającego na kapitelach czterech podpór, wywodzi się z architektury antyku klasycznego.