Józef Dzioba (ur. 7 grudnia 1891 w ZbulitowieSpis duchowieństwa i parafij diecezji łódzkiej, 1937; Seminarium Duchowne w Łodzi. Łódź 1937, s. 17., zm. 27 listopada 1950 w ŁodziArchidiecezja łódzka. Informator 2007, pod red. ks. mgr. inż. Józefa Jańca, Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 2007, s. 756.Ks. dr Sławomir Sosnowski, ks. dr Zbigniew Tracz, ks. mgr Grzegorz Kopytowski, Kalendarz liturgiczny archidiecezji łódzkiej 2007, Archidiecezjalne Wydawnictwo Łódzkie, Łódź 2007, s. 257.) – polski duchowny rzymskokatolicki, urzędnik kościelny różnych szczebli, wykładowca, ostatni przedwojenny rektor Wyższego Seminarium Duchownego w Łodzi.

Święcenia kapłańskie przyjął w 1915Z. Czernicki, Schematyzm Kościoła Rzymsko-Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej: z mapą diecezji i dodatkiem spisu polskich parafii i polskiego duchowieństwa w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, Kraków 1925, s. 150.. Początkowo pracował w archidiecezji warszawskiej, jednak, gdy w 1920 powstała diecezja łódzka, został do niej inkardynowany. W Łodzi był potem wikariuszem w katedrze oraz notariuszem kuriiZ. Czernicki, Schematyzm Kościoła Rzymsko-Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej: z mapą diecezji i dodatkiem spisu polskich parafii i polskiego duchowieństwa w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej, Kraków 1925, s.