niewiele pochodzi z okresu rzymskiego i średniowiecza. Petroglify pokrywają ok. 2400 skał – piaskowców i zlepieńców powstałych w górnym permie.
Większość petroglifów została wykuta przy użyciu kamiennego lub metalowego narzędzia, którym uderzano w skałę jak młotkiem. Stosowano również technikę graffito – drobnych wyżłobień ostrym narzędziem.
Emmanuel Anati w 1975 zaproponował podział petroglifów na cztery grupy stylistyczne odpowiadające dwóm okresom historycznym: okresowi prehistorycznemu (od epipaleolitu do epoki brązu, Protocamuno), z rytami wyróżniającymi się indywidualnymi lub grupowymi figurami schematycznymi oraz okresowi protohistorycznemu (epoka żelaza) z przedstawieniami naturalistycznymi i narratywnymi, ukazującymi postaci w ruchu i ilustrującymi całe wydarzenia. Ryty z drugiego okresu są przypisywane Kamunom.
Ryty przedstawiają sceny z życia codziennego ówczesnych mieszkańców doliny (m.in. polowania, uprawy ziemi) oraz motywy związane z ich życiem duchowym (m.in. postaci bóstw, sceny kultu i praktyk religijnych – tańców i obrzędów inicjacyjnych): paleolit górny – ryty przypisywane temu okresowi znajdują się w Luine w regionie Darfo Boario Terme;