Z tego powodu głównymi sojusznikami Litwy kowieńskiej stały się Niemcy i ZSRR, a w polityce wewnętrznej dążono do całkowitego rugowania polskości pod względem kulturalnym, historycznym, językowym i gospodarczym.
W okresie swojego sprawowania władzy w Polsce Józef Piłsudski podejmował kilkukrotnie próby pojednania z Litwą kowieńską, jednak propozycje porozumienia zostały odrzucone lub zignorowane. Konflikt z Polską służył przez cały okres międzywojenny do mobilizowania i konsolidowania litewskiego społeczeństwa, tłumaczenia niedoborów i niepowodzeń rządzących oraz marginalizowania wszystkich środowisk opowiadających się za porozumieniem. Politykę państwową popierał również litewski Kościół katolicki, który usuwał polskich duchownych z terenów zamieszkanych przez Polaków i przenosił ich w głąb Żmudzi.
Siły zbrojne
Możliwości mobilizacyjne Według danych Oddziału II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z roku 1930 liczba mężczyzn w przedziale wieku 20–45 lat zdolnych do noszenia broni wynosiła 35% całej męskiej populacji tj. ok. 380 tys. ludzi (według danych litewskich z 1 stycznia 1928 r. mężczyźni stanowili 48% populacji tj. 1.090.000). Z czego przeszkolone rezerwy szacowano na ok. 180 tys. ludzi. Z tej liczby można było powołać armię złożoną z 6 dywizji piechoty.