W 1922 roku, po włączeniu Katowic do państwa polskiego, drogę przemianowano na ulicę Dworcową.

W latach międzywojennych ulica Dworcowa stanowiła jedną z bardziej reprezentacyjnych przestrzeni miasta Katowice, z dworcem kolejowym oraz znajdującymi się naprzeciwko niemu kompleksem Dyrekcji Kolei Państwowej, pierwszorzędnymi hotelami oraz bankami.

Dyrekcja kolei miała w dwudziestoleciu międzywojennym swoją siedzibę pod numerem 5, a pod numerem 9 funkcjonował bar „Bufet”, którego właścicielem był Jan Strużyna. Przy ulicy Dworcowej do 1939 roku działały: kawiarnia „Grang” (ul. Dworcowa 11), sklep z wódkami „Destylacja” Filipa Taterka (ul. Dworcowa 17), hotel „Central” z trzydziestoma pokojami (ul. Dworcowa 11), restauracja „Kaiser-Automat” Karola Kriegera (ul. Dworcowa 11), restauracja „Monopolowa” (ul. Dworcowa 7), jadłodajnia „Mleczarnia Zdrowia” (ul. Dworcowa 13), Bank Agrar u Commerzbank (ul. Dworcowa 13), Dresdner Bank (ul. Dworcowa 3), Kolejkowa Kasa Oszczędności (ul. Dworcowa 18) oraz Książnica Śląska – antykwariat i wypożyczalnia książek (ul. Dworcowa 18).