Był następnie członkiem zarządu i przewodniczącym Ostbahn w Bydgoszczy.
W późniejszym okresie zasłynął jako projektant nowoczesnych sieci kanalizacyjnych. Na początku drugiej połowy XIX w. zainteresował się nowym problemem – budową systemów kanalizacyjnych dla potrzeb wielkich miast. W 1860 ponownie udał się do Francji i Anglii, czego efektem była opublikowana rok później praca „O oczyszczaniu i odwadnianiu miasta Berlina”. Dzieło to stało się kamieniem milowym w niemieckiej inżynierii sanitarnej.
W tym okresie w gronie gdańskich włodarzy miasta narastała świadomość wpływu zdrowej wody i higienicznej kanalizacji na zdrowie mieszkańców miasta. Miejski radca budowlany Julius Albrecht Licht wystąpił z apelem, w którym wskazywał na konieczność zapewnienia szerokiego dostępu do dobrej wody do picia oraz rozwiązanie problemu odprowadzenia płynnych nieczystości. Decyzje zapadły po objęciu urzędu nadburmistrza Gdańska przez Leopolda von Wintera. Radny miasta, lekarz Albert Liévin (1810-1881) w dobrze udokumentowanej pracy wykazał, że epidemie regularnie wybuchają w tych rejonach miasta, w których bytuje w warunkach nieodpowiedniej higieny najuboższa ludność.