przebudowano bieżnię, uzupełniono sieć wodociągową, wyremontowano szatnie, usypano wał ziemny dla miejsc stojących i wykonano na nim betonowe stopnie. Planowano również wyłożyć te stopnie różowym granitem i zbudować dalsze na łukach. W planach były również sala do tenisa na zimę, sale szermiercze itd. Całość terenu należącego do Polonii wynosiła ok. 5000 m². Tak więc w latach międzywojennych klub nie posiadał własnej hali sportowej ani przystani, korzystając z gościnności sal szkolnych lub ośrodka AWF. Od strony Konwiktorskiej funkcjonowały mieszkanie dozorcy, pokój klubowy i kasy.
II wojna światowa W okresie okupacji stadion został przejęty przez niemiecką policję.
W czasie powstania warszawskiego, w nocy z 21 na 22 sierpnia 1944 roku, oddziały batalionów „Zośka” i Czata „49” wyprowadziły przez boisko Polonii uderzenie w stronę Dworca Gdańskiego. Chodziło o uzyskanie połączenia Starego Miasta z Żoliborzem. Natarcie nie powiodło się, a w walkach zginęło 12 powstańców. Obiekt uległ zniszczeniu, ocalała jedynie płyta stadionu.