Lata 1945 - 1989 Po zakończeniu II wojny światowej stadion próbowała przejąć komunistyczna młodzieżówka – Związek Walki Młodych. Proces sądowy o prawa do obiektu zakończył się 27 listopada 1947 wyrokiem Sądu Okręgowego przywracającym stadion klubowi. Po koniecznych pracach remontowych jesienią 1950 roku rozegrano tu pierwszy mecz ligowy: Polonia-CWKS Warszawa 2:1.

Oprócz nowych trybun wzniesiono socrealistyczny gmach wielofunkcyjny o reprezentacyjnym wejściu od Bonifraterskiej. Od tej pory wchodzi się do obiektów klubowych od Bonifraterskiej, ale i tak wierni kibice klubu niezmiennie mówią, że chodzą na mecze na Konwiktorską.

W latach 1974–1978 prowadzono kolejny remont płyty boiska, a piłkarze grywali przeważnie na obiektach Marymontu i Warszawianki. W tym czasie pojawił się na bieżni lekkoatletycznej tartan (który potem sprawiał wiele kłopotów przy kolejnych modernizacjach).

W połowie lat osiemdziesiątych pojawiły się kolejne ambitne plany. Mówiło się o budowie hali z prawdziwego zdarzenia, planowano wydłużenie basenu do 50 metrów. Skończyło się na kolejnym remoncie i nieznacznym poszerzeniu płyty boiska i postawieniu baraków mieszczących administrację klubu, które miały być tymczasowe, a stoją do dziś na terenie dawnych boisk do gier.