n.e.) – okres ten jest często nazywany Złotą Erą i uznawany za szczyt rozwoju sztuki buddyjskiej. Głównymi ośrodkami sztuki w tym okresie były Mathura, Sarnath i Nalanda. Styl dominujący w tym okresie powstał w wyniku połączenia elementów sztuki Mathury i Gandhary. Cechami charakterystycznymi tego okresu są włosy ułożone w malutkie, pojedyncze loczki, drobne fałdy szat czy obficie dekorowane aureole. Tworzono także brązowe posągi Buddy. Z okresu tego pochodzą również wykute w skale świątynie i wihary w Ajancie i Ellorze w Maharashtrze, zbudowane pod patronatem króla Vakataki. Znajdują się w nich ozdobne filary, rzeźby Buddy i freski przedstawiające sceny z jego życia od poczęcia do osiągnięcia Oświecenia. Z tego okresu pochodzi również świątynia Mahābodhi (mimo iż była później wielokrotnie odnawiana), charakteryzująca się wyjątkowo ozdobną śikharą. Sztuka guptańska stanowiła inspirację dla przyszłych pokoleń artystów z Indii, Nepalu, Tajlandii i Indonezji.
W późniejszym okresie buddyzm ewoluował i wytwarzał coraz większy panteon bodhisattwów, bóstw i bogiń, z których