W ten sposób formalnie stracił swą niezależność, a w rzeczywistości był w konflikcie z ich prezydentami Friedrichem Siebertem, a potem Eberhardem Westerkampem i zachowywał od nich daleko posuniętą niezależność. Z uwagi na równoległą podległość zarówno Leonardowi Contiemu, jak i Hansowi Frankowi wchodził z nimi na przemian w konflikty i wykorzystywał je do forsowania własnych celów. W późniejszym okresie, gdy znaczne osłabła pozycja Franka wobec Heinricha Himmlera do tych konfliktów doszedł spór z Wyższym Dowódcą SS i Policji w Generalnym Gubernatorstwie Krügerem. Z tych powodów później łatwo mógł przerzucać odpowiedzialność za politykę zdrowotną w Generalnym Gubernatorstwie na inne osoby i instytucje.

Wydział Walbauma składał się z dwóch podwydziałów oraz szeregu jednostek i biur terenowych bezpośrednio podległych „prezydentowi wydziału”: podwydział ds. zdrowia obejmował referaty zajmujące się zwalczaniem chorób zakaźnych i ogólnymi sprawami zdrowotnymi, a także zatrudnieniem lekarzy, sanatoriami i domami opieki, szpitalami i instytutami medycznymi, szkolną opieką zdrowotną i opieką nad młodzieżą, sportową opieką medyczną i ochotniczą publiczną służbą zdrowia.