Oprócz dwóch dywizji piechoty, dywizji grenadierów pancernych i dywizji pancernej, po stronie niemieckiej walczyły trzy dywizjony dział szturmowych Sturmgeschütz III (209, 210 i 240) i artyleria oraz grupy bojowe oddelegowane z innych oddziałów do odwodu 6. Armii, a także bombowce nurkujące Junkers Ju 87 Stuka z IV Korpusu Lotniczego. 21 lipca Rosjanie zdobyli leżącą na południu wieś Kalinowkę i wzgórze 196.0, ponosili jednak duże straty. Pomimo ciężkich walk przez kolejne dni i noce, Niemcom udało się zatrzymać dalszy postęp wojsk radzieckich i po 23 lipca ich napór zaczął słabnąć.
thumb|Działania niemieckiego przeciwuderzenia
Kontruderzenie niemieckie Po ściągnięciu w rejon walk II Korpusu Pancernego SS, niemieckie dowództwo zaplanowało przeciwuderzenie, którego celem było uderzenie na przyczółek i odcięcie odwrotu wojsk radzieckich w stronę Miusu, a następnie zniszczenie ich na zachodnim brzegu rzeki. Siły niemieckie były natomiast niewystarczające do przeniesienia działań za rzekę. Główne uderzenie miało nastąpić od północy, na prawe skrzydło radzieckiego przyczółka, trzema dywizjami II Korpusu Pancernego. Na pozostałych odcinkach frontu miały atakować dotychczas znajdujące się tam oddziały niemieckie.