późnij – później, pszennyj – pszennej, najwiencyj – najwięcej, wiency – więcej, dysymilacja kt, np. nicht – nikt ominęcie ł między samogłoskami lub w grupie spółgłoskowej, np. koo – koło, do mócenia – do młócenia występowanie j przed i, np. jiś – jiść, swojich – swoich
Morfologia i składnia Końcówka -m w czasownikach czasu przeszłego w pierwszej osobie liczby mnogiej, np. mielim – „mieliśmy"; w czasie teraźniejszym i przyszłym chodzima – „chodzimy” róbma – „róbmy” albo szczególnie na ziemi dobrzyńskiej silnie ulegającej wpływom Mazowsza końcówka -m, np. będziem – „będziemy” możym – „możemy"; końcówką -ta pochodzącą w 2. osobie liczby mnogiej czasowników np. boita sie – „boicie się”, mata = „macie" dwa jako jedyna forma dwa np. dwa żony – dwie żony końcówka -em w miejscowniku liczby pojedynczej przymiotników i zaimków przymiotnych, np. w niemieckiem – w niemieckim długie e w końcówce dla przymiotników, zaimków, i liczebników w dopełniaczu rodzaju męskiego i nijakiego przekształciło się w -ygo/-igo, np. zielónygo – zielonego -ów dla rzeczowników w dopełniaczu niezależnie od rodzaju gramatycznego, np.