Jednak dopiero likwidacja zakonu jezuitów i konfiskata na rzecz skarbu państwa jego olbrzymiego majątku uruchomiły proces kurczenia się dóbr martwej ręki. Kolejnym krokiem było przejęcie przez państwo w 1789 r. dóbr biskupstwa krakowskiego. Akcje ograniczania dóbr martwej ręki kontynuowali na ziemiach polskich po rozbiorach Polski zaborcy – Rosja, Austria i Prusy, wprowadzając jednocześnie fundusz przeznaczony na utrzymanie duchowieństwa, w wysokości 50% dotychczasowych dochodów z przejętych dóbr martwej rękiAntoni Mączak, Encyklopedia historii gospodarczej Polski do 1945 roku, Warszawa 1981, s. 139..
We Francji dobra kościelne zostały oddane do dyspozycji narodu na mocy dekretu uchwalonego 2 listopada 1789, w czasie rewolucji francuskiej. W zamian za to duchowni otrzymali od państwa pensjeChris Cook, John Stevenson, Leksykon nowożytnej historii Europy 1763-1999, Warszawa 2000, s. 50.. Jednym z wielu przeciwników dóbr ziemskich posiadanych przez Kościół był Maximilien de Robespierre, argumentując swoje stanowisko twierdził, że chrześcijaństwo jest religią biednych i czystego serca i nie ma w nim miejsca na bijące w oczy bogactwo. Powołując się na słowa Jezusa Chrystusa sprzedaj wszystko i rozdaj ubogimRuth Scurr, Wielcy Historii. Robespierre. Terror w imię cnoty, Warszawa 2008, s.