106., dążył do tego, aby dobra ziemskie będące w posiadaniu Kościoła przeszły na własność narodu. Dokonano tego, z poparciem biskupa Charlesa-Maurice’a de Talleyranda. Na mocy dekretu, państwo przejęte majątki należące do kleru, miało przeznaczać na koszty związane z kultem i opieką nad biednymi.
Na terenach zaboru pruskiego sekularyzację majątków ziemskich posiadanych przez duchowieństwo przeprowadzono po 1803 r., w zamian tworząc fundusz kościelny z przeznaczeniem na finansowanie Kościołów.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wniosek w sprawie przejęcia przez państwo dóbr martwej ręki w 1920 r. złożyło w Sejmie Polskie Stronnictwo Ludowe „Wyzwolenie”Stanisław Giza. Kalendarz wydarzeń historii ruchu ludowego 1895-1965. Warszawa 1967, s. 61.. Kolejną próbę przejęcia majątków ziemskich będących w posiadaniu kleru podjęto 2 sierpnia 1923. Projekt ustawy sejmowej zakładał parcelację i osadnictwo dóbr martwej ręki oraz nakładał na państwo obowiązek uposażenia duchowieństwa. Projektowi temu sprzeciwiła się jednak większość duchowieństwaJan Jachymek, Sojusznicy i przeciwnicy ruchu ludowego 1895-1995. Lublin 1996, s.