Daoyuan ze szkoły fayan napisał Jingde chuandeng lu, a uczniowie Wendenga – Zutang ji.
Zutang ji jest najstarszą zachowaną pracą związaną z prezentacją historii chanu poprzez ukazanie linii przekazu Dharmy. Chociaż praca ta prezentuje i promuje głównie linię przekazu mistrza Wendenga, to jednak – chociaż w dużo mniejszym stopniu – pokazuje wieloliniowość rozwoju chanu i jego zróżnicowanie. Częściowo uprawomocnia także wymarłe już dawne linie przekazu, które pochodziły od Patriarchów Daoxina i Hongrena. I właśnie ukazanie tradycji chan jako dużej, sprawnie zarządzanej rodziny, która była ucieleśnieniem charyzmy samego Buddy, było tym, czego szukali Tangowie i co służyło chanowi także za panowania dynastii Song.
Pewnym wzorem dla Zutang ji jest dzieło Xu Baolin zhuan napisane przez mistrza chan Nanyuego Weijinga, ucznia Xuefenga Yicuna (822–908), pomiędzy 907 a 911. Chociaż praca ta nie zachowała się do dziś, to promowała szkołę chanu hongzhou z punktu widzenia Xuefenga i jego uczniów.
Zutang ji stosuje to samo podejście, co Xu Baolin zhuan, można je nawet uważać za pewnego rodzaju unowocześnioną wersję tej pracy.