thumb|240px|Iemitsu Tokugawa – polityka izolacjonizmu w Japonii, prowadzona przez rządy siogunów z rodu Tokugawa od lat 30. XVII wieku do 1853 roku.
Kraj w izolacji Główne akty prawne, w tym „Edykt o zamknięciu kraju”, wprowadził w 1635 trzeci siogun tego rodu, Iemitsu Tokugawa (1604–1651), który panował w latach 1623–1651.
Te akty prawne, wprowadzone w latach od 1633 do 1639, zakazały kontaktów z Zachodem i polityka ta była utrzymywana aż do 1853 roku. Wjazd obcokrajowców i wyjazd Japończyków był zabroniony pod groźbą kary śmierci. Dopiero komodor Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych, Matthew Perry (1794–1858), skłonił władze Japonii do nawiązania kontaktów zagranicznych. Japończycy mogli swobodnie opuszczać kraj dopiero po restauracji Meiji w 1868 roku.
Termin sakoku wywodzi się z pracy pt.: Sakoku-ron (鎖国論), napisanej przez astronoma i tłumacza prac naukowych z języka niderlandzkiego o nazwisku Tadao Shitsuki (1760–1806) w 1801 roku. Shitsuki wymyślił to słowo, tłumacząc prace siedemnastowiecznego niemieckiego podróżnika Engelberta Kaempfera (1651–1716), dotyczące Japonii. Terminem występującym równocześnie i określającym politykę izolacji jest kaikin (海禁, zakaz morski).