nowoczesne uzbrojenie (rangaku).
Protestanckie Anglia i Holandia, walcząc o swoje wpływy, wzmacniały te przekonania, oskarżając hiszpańskich i portugalskich misjonarzy o szerzenie katolicyzmu jako wiodącego elementu polityki kolonizowania krajów azjatyckich. Liczba katolików w Japonii rosła w wyniku działalności takich misjonarzy, jak Franciszek Ksawery i przyjmowania nowej religii przez panów feudalnych (daimyō). Bezpośrednią przyczyną wprowadzenia polityki sakoku, było powstanie na półwyspie Shimabara na przełomie lat 1637–1638, w którym wzięło udział ok. 40 tys. głównie chrześcijańskich chłopów i rōninów. W wyniku tego, siogunat oskarżył misjonarzy o podburzanie chłopów do buntu, wygnał ich z kraju i zakazał chrześcijańskich obrzędów pod groźbą śmierci. Japońscy chrześcijanie, którzy pozostali w kraju, głównie w Nagasaki, utworzyli podziemne wspólnoty i zaczęli nazywać siebie kakure-kirishitan.
Handel w czasie sakoku thumb|240px|Chińska dżonka w Japonii (drzeworyt ok. 1644–1648) thumb|240px|„Diana” Gołownina (ok. 1811) thumb|240px|Portugalski „czarny statek” (XVI w.) W okresie sakoku Japonia prowadziła handel z pięcioma nacjami przez cztery „bramy”.